W transakcjach handlowych bardzo ważne jest dokładne określenie, kto odpowiada za transport towaru, jego koszty oraz ryzyko związane z dostawą. Jedną z formuł wykorzystywanych do określania takich zasad jest loco. Stosowana jest przede wszystkim w handlu krajowym i wskazuje miejsce, w którym sprzedający przekazuje towar kupującemu.
Czym jest formuła loco?
Loco to formuła handlowa określająca gestię transportową, czyli podział obowiązków związanych z przewozem towaru. W praktyce oznacza najczęściej, że sprzedający przygotowuje towar w określonym miejscu, na przykład w swoim magazynie, a następnie kupujący organizuje jego dalszy transport.
Towar powinien zostać odpowiednio przygotowany, zabezpieczony i oznaczony. Po przekazaniu go w ustalonym miejscu odpowiedzialność za dalszy przewóz oraz związane z nim koszty przechodzą na kupującego.
Formuła loco pozwala więc jasno określić, gdzie kończą się obowiązki sprzedawcy, a zaczynają obowiązki nabywcy.
Na czym polega zastosowanie loco?
Najczęściej spotykanym określeniem jest „loco magazyn dostawcy”. Oznacza ono, że sprzedający pozostawia przygotowany do odbioru towar w swoim magazynie lub miejscu produkcji. Kupujący zajmuje się natomiast jego odebraniem i dalszym przewozem.
Takie rozwiązanie może być korzystne dla przedsiębiorstwa, które nie chce zajmować się organizacją transportu. Kupujący może samodzielnie wybrać przewoźnika, trasę oraz sposób dostawy, dostosowując je do własnych potrzeb.
Jednocześnie przed zawarciem umowy warto dokładnie określić miejsce przekazania towaru oraz zakres obowiązków obu stron. Pozwala to uniknąć nieporozumień dotyczących kosztów i odpowiedzialności.
Loco a franco
Formuła loco często jest porównywana z formułą franco. W przypadku loco obowiązki związane z dalszym transportem spoczywają przede wszystkim na kupującym. Sprzedający kończy swoje zobowiązania w ustalonym miejscu przekazania towaru.
W formule franco sytuacja jest odwrotna – to sprzedający zobowiązuje się do dostarczenia towaru do określonego miejsca przeznaczenia i ponosi związane z tym koszty zgodnie z ustaleniami umowy.
Najprościej można więc przyjąć, że:
| Loco | Franco |
|---|---|
| Kupujący organizuje dalszy transport | Sprzedający organizuje dostawę |
| Kupujący ponosi koszty dalszego przewozu | Koszty dostawy ponosi sprzedający |
| Towar jest przekazywany w ustalonym miejscu | Towar dostarczany jest do określonego miejsca przeznaczenia |
Loco a Incoterms
Formuła loco jest rozwiązaniem stosowanym w praktyce handlowej, natomiast w handlu międzynarodowym szeroko wykorzystywane są reguły Incoterms. Ich zadaniem jest dokładne określenie podziału kosztów, obowiązków oraz ryzyka pomiędzy sprzedającym i kupującym.
Jako rozwiązanie zbliżone do loco wskazuje się przede wszystkim regułę EXW (Ex Works). W tym przypadku sprzedający ma stosunkowo niewielki zakres obowiązków, a kupujący przejmuje większość czynności związanych z transportem i organizacją dostawy.
Nie należy jednak automatycznie utożsamiać loco z EXW. Są to różne rozwiązania, a w przypadku transakcji międzynarodowych dokładny zakres obowiązków stron powinien wynikać z wybranej reguły Incoterms oraz zapisów umowy.
Zalety stosowania formuły loco
Jedną z największych zalet loco jest prostota podziału obowiązków. Strony mogą stosunkowo łatwo określić miejsce przekazania towaru oraz wskazać, kto odpowiada za jego dalszy transport.
Do najważniejszych zalet można zaliczyć:
- ograniczenie obowiązków transportowych sprzedającego,
- możliwość samodzielnego wyboru przewoźnika przez kupującego,
- łatwiejsze określenie kosztów transportu,
- ograniczenie ryzyka nieporozumień,
- możliwość dopasowania transportu do potrzeb kupującego.
Formuła ta może być szczególnie przydatna dla mniejszych przedsiębiorstw, które nie posiadają własnej floty ani stałej współpracy z firmami transportowymi.
Wady i ograniczenia
Loco ma również pewne ograniczenia. Dla kupującego przejęcie organizacji transportu oznacza konieczność znalezienia przewoźnika, ustalenia warunków przewozu oraz poniesienia związanych z tym kosztów.
Problemem może być również nieprecyzyjne określenie miejsca przekazania towaru. Dlatego w umowie warto dokładnie wskazać punkt odbioru oraz określić, kiedy następuje przejęcie odpowiedzialności i ryzyka.
Podsumowanie
Formuła loco jest sposobem określenia zasad dostawy towaru, przede wszystkim w zakresie miejsca jego przekazania oraz podziału obowiązków między sprzedającym i kupującym. Jej zastosowanie może uprościć transakcję i ograniczyć liczbę nieporozumień związanych z transportem.
Najważniejszą cechą loco jest to, że sprzedający przygotowuje towar w ustalonym miejscu, natomiast kupujący przejmuje organizację dalszego przewozu. Dzięki temu obie strony mogą wcześniej określić swoje obowiązki, koszty oraz odpowiedzialność.
Bibliografia
- Encyklopedia Zarządzania, Loco.
- Budzowski K. (2008), Ekonomiczne problemy handlu międzynarodowego, Krakowskie Towarzystwo Edukacyjne, Kraków.
- Chwałek J., Ciechomski W., Szulce H. (2008), Ekonomika handlu. Cz. 1, WSiP, Warszawa.
- Malfliet J. (2011), Incoterms 2010 and the Mode of Transport: How to Choose the Right Term, Ghent University.
- Salomon A. (2014), Formuły Incoterms 2010 w pracy spedytora międzynarodowego, Zeszyty Naukowe Akademii Morskiej w Gdyni, nr 87.